®
Je winkelwagen is leeg
Ruimte voor iets eigens.
Ontdek de ontwerpen en vind een stuk dat bij je past.
Bekijk de jerseys Alles bekijkenHoofdstuk III — De wind trok aan
Dit gaat over Rafá. Over Penina. Over Amsterdam. Over Alphen aan den Rijn. Over het moment waarop ik besloot te springen zonder zeker te weten of er iets onder me was.
De eerste uren.
Rafa werd geboren met een Apgarscore van 3.
Hij had moeite met ademhalen. Hij had zuurstof nodig. De eerste uren van zijn leven waren niet gemakkelijk.
Ik denk nog steeds aan dat moment.
Niet als trauma.
Maar als perspectief.
Wanneer het moeilijk wordt, wanneer mijn energie opraakt, wanneer alles tegelijk lijkt te komen, denk ik terug aan die eerste uren.
En dan weet ik weer wat er echt toe doet.
Hij is hier. Hij groeit. Hij is gezond. Hij ontdekt de wereld.
En op een dag draagt hij misschien iets dat zijn vader heeft gemaakt.
Dat is genoeg om door te gaan.
Waarom we vertrokken.
We verlieten Amsterdam om dichter bij Penina’s moeder te zijn, die ziek was. Toen zij overleed, besloten we in Alphen aan den Rijn te blijven.
Maar er was nog een reden waarom ik weg moest.
Ik moest mezelf bevrijden.
Het leven was al uitdagend genoeg. Mijn inkomen was onzeker. En ik vroeg Penina om samen met mij een stap in het duister te zetten.
Dat deed ze.
Niet omdat het gemakkelijk was. Niet omdat succes gegarandeerd was.
Maar omdat ze me vertrouwde.
Dat vertrouwen werd de basis van alles wat Matagi vandaag is.
De sprong.
Terwijl ik op de achtergrond aan het merk bouwde — maanden werk, mijn allereerste Shopify-winkel, door drie verschillende ontwikkelfasen heen tot wat het nu is — dacht ik ook na over hoe ik de mensen kon bereiken voor wie dit bedoeld was.
De meeste mensen zouden de keuze die ik daarna maakte niet begrijpen.
Als je iemand vertelt dat je een premium modemerk opbouwt, verwacht diegene niet dat je eerste stap een aanmelding voor een kraam op een gemeenschapsfestival is.
Maar voor mij was het de enige logische plek om te beginnen.
Sama Sama Festival. De Molukse gemeenschap. Vanaf de basis.
Niet omdat het de gemakkelijkste route was. Maar omdat verbinding vóór commercie moest komen. Als de gemeenschap het niet voelde, zou de rest er niet toe doen.
We stonden daar met een kleine oplage jerseys en een eenvoudige vraag:
Zouden mensen iets nieuws willen dragen?
Het antwoord was ja.
Wat groeide.
We begonnen volledig organisch. Geen advertenties. Geen budget. Alleen een verhaal dat iets echts raakte. Meer dan 8.700 mensen vonden hun weg naar matagi.eu. Vijf drops. Allemaal uitverkocht.
Mensen bleven terugkomen. Niet vanwege een campagne of korting. Omdat ze iets voelden. Ouders bestelden jerseys voor hun kinderen en gaven zo iets door, zonder dat iemand hun dat vroeg. Dat vertelde me meer dan welk meetbaar resultaat ook.
De reviews deden hetzelfde. Lieve, warme woorden van mensen die de tijd nemen om te schrijven wat het voor hen betekent. Hoe het voelt om het te dragen. Ik lees ze stuk voor stuk. Dat betekent meer voor me dan welk getal ook.
En inmiddels heeft Matagi zijn allereerste officiële aanmeldingen van modellen. Drie mensen die uit zichzelf contact opnamen. Geen castingoproep. Geen briefing. Gewoon mensen die zichzelf herkennen in wat we bouwen en daar deel van willen uitmaken.
Een paar weken geleden leerde ik ook hoe ik Meta-advertenties goed kan inzetten. Ik vond het echt interessant om te begrijpen hoe je mensen bereikt die al op zoek zijn naar iets zoals wij dat aanbieden. Het gaf me een nieuwe kijk op groei. Niet alleen wachten tot je gevonden wordt, maar weten waar je moet zoeken.
Het spanningsveld.
Maar ik zal niet doen alsof het gemakkelijk is.
Vaderschap is zwaar. Niet zoals sociale media het laten zien, met mooie foto’s en rustige ochtenden. Ik bedoel de echte kanten. De uitputting. Het schuldgevoel wanneer je werkt terwijl je zoon wil spelen. Het gevoel dat je op twee plekken tegelijk nooit helemaal genoeg kunt zijn.
Een merk runnen brengt dezelfde zwaarte met zich mee. Elk onderdeel vraagt je volledige aandacht: productie, logistiek, de gemeenschap, ontwerp en financiën. En niets daarvan staat stil wanneer het leven zwaar wordt.
Een van de grootste lessen die ik dit jaar heb geleerd, is dat geduld en ambitie geen tegenpolen zijn. Maar beide tegelijk vasthouden is een van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan.
Er zijn dagen waarop ik wil dat het sneller gaat. Dagen waarop ik scherp voor me zie wat Matagi kan worden.
Maar sommige dingen kun je niet afdwingen.
Geen merk. Geen gezin. Geen leven.
Dus blijf ik het enige doen wat ik weet.
Er zijn. Steeds opnieuw. Niet perfect. Wel consequent.
Wat volgt.
HOME EDITION komt eraan: een ontwerp waaraan we momenteel werken en dat ook in Maluku gedragen kan worden. Een jersey die niet alleen vertegenwoordigt waar we vandaan komen, maar daar ook echt naartoe kan terugkeren.
En op 12 juli 2026 — precies een jaar na onze eerste drop — stuur ik de eerste e-mail naar iedereen die er vanaf het begin bij is geweest.
Matagi staat nog aan het begin.
Niet alles groeit snel.
Sommige dingen wortelen diep.
Rafá groeit. Ons gezin groeit. Matagi groeit.
En zolang dat doorgaat, blijven we bouwen.
— Rezon Pattipeiluhu
Oprichter, Matagi
